Kelimenin tükenipte aslında cümlenin kurlamadığı yerdeyim, yerdeyiz... Hep hayatın bir sonu vardır aslında yaşadığımız herşeyin ama hep kondurmayız sonları yaşamımıza ... Başlangıçları hep alırız ama sonlandırmları yapamayız. Zaman denen kavram kendini tükettiğinde alır götürür başlangıçları sona doğru.
Ne de zordur başlangıcını başlatan parçanın yok olması son bulması zamanının ... Bir yanın eksik kalır. Hele ki çaresizlikle son bulmuşsa dahada acıdır... Karşılaştığın son nokta
soğuk ve sessiz bir beden, canlanan anılar...
Nur içinde yat babam...
31 Ekim 2009 Cumartesi
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)