Kelimenin tükenipte aslında cümlenin kurlamadığı yerdeyim, yerdeyiz... Hep hayatın bir sonu vardır aslında yaşadığımız herşeyin ama hep kondurmayız sonları yaşamımıza ... Başlangıçları hep alırız ama sonlandırmları yapamayız. Zaman denen kavram kendini tükettiğinde alır götürür başlangıçları sona doğru.
Ne de zordur başlangıcını başlatan parçanın yok olması son bulması zamanının ... Bir yanın eksik kalır. Hele ki çaresizlikle son bulmuşsa dahada acıdır... Karşılaştığın son nokta
soğuk ve sessiz bir beden, canlanan anılar...
Nur içinde yat babam...
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
şsajfla
YanıtlaSilKelimelrin tukendigi noktalardan biride bu metni okuduktan sonra olsa gerek,,aslinda hayatin bize yasattigi aci cilvelerinden brisi deilmidir bu durum hergun bize yeni sahne acar oynariz yasariz ve gun sonunda da perdeleri ceker omrumuzun bir gununu tuketiriz,, hayat gercekleri bize agir gelsede bunlari hepmiz bilmedigimiz bir gunde yasaticak,, sadece yapmamiz gerek sukretmek gercekleri unutmamak ve sahnelerini bitiren kisilere dua edip onlara bir parcada olsa huzur gondermek,,
YanıtlaSilKucuk pandam herzaman yanindayim =(
Yesim
Hani hep vardırya yeşimim perdeler kapandığında oynanılan oyuna göre hep bir ruhaniyetin değişir. Bizimkisi tuhaf bir oyundu tuhaf bir sahne ... Ama hep anıları anarken yüüzmüzün gülümsediği ...
YanıtlaSilHerşey için sağol